Nog geen twee minuten nadat ik gestart ben met de beluistering van Limp Bizkit’s nieuwe plaat Gold Cobra, krijg ik ineens het idee om te gaan turven hoe vaak de moederneukers me om de oren vliegen. Als ik me op de bitches ga concentreren en mijn potloodje het begeeft, geef ik de moed op. Limp Bizkit staat nou eenmaal niet bekend om de verantwoorde teksten. Ook deze release is weer ouderwets gevuld met brallerige lyrics en zanger Fred Durst stuitert wederom met een gigantische lading adrenaline door de huiskamer op het moment dat je Gold Cobra opzet. Waar de heren in het verleden vaak niet een echte keuze durfden te maken als het ging om Hip Hop of Metal, hebben ze op Gold Cobra de zware metalen duidelijk de voorkeur gegeven als het om de sound gaat. Alles ligt meer in de stijl van het overbekende refrein van Take A Look Around. Met dank aan Wes Borland. De gitarist die de band al twee keer verlaten heeft. Hij zit er weer bij. En dat hoor je. Waar het bij vele bands in hetzelfde genre vooral om ouderwets raggen gaat, biedt hij een extra stukje finesse en oorspronkelijkheid in zijn gitaarspel waardoor je toch met meer interesse naar zijn escapades luistert. Bring It Back en Shark Attack illustreren dit het treffendst. Natuurlijk moet je deze band uit Amerika niet al te serieus nemen. Bands als Rage Against The Machine of Senser zijn duidelijk van een ander niveau. Limp Bizkit heeft ook niet de pretentie om serieus genomen te worden. Gewoon verstand op nul en beuken. Als je een keer behoefte hebt aan een bak herrie vanwege een slecht humeur, dan biedt Gold Cobra uitkomst. Get A Life staat niet voor niets vanaf heden met stip in mijn Afreageer Top 10. Als vervanger van Break Stuff.
