Arno behoeft geen introductie. Met een carrière die ondertussen al ruim 30 jaar duurt, is hij een fenomeen. Zeker in België. En dus mag hij voor de zoveelste keer aantreden op Leffingeleuren. Als hoofdact. Hij weet de hele tent gevuld te krijgen met een zeer gemeleerd publiek. Van tiener tot vijftiger. De tent ontploft dan ook bijna als hij wordt aangekondigd. Vanaf het begin is duidelijk dat hij dit keer niet echt op de praatstoel zit. Ook zijn stem, die van nature al rauw en ongepolijst is, klinkt alsof hij zijn stembanden met schuurpapier heeft bewerkt. Ofwel is hij met het verkeerde been uit bed gestapt, ofwel heeft hij al wat alcoholische versnaperingen tot zich genomen. Het blijkt om het laatste te gaan. Niet dat het concert eronder lijdt, maar het doet wel een aanslag op zijn vocalen. Hoorbaar. Doordat hij niet voor een gemakkelijke set kiest, weet hij in het begin het publiek niet echt bij de kladden te pakken. De rest van de band is wel in vorm. Na prachtige uitvoeringen van Ratata, Meet The Freaks, Brussels, Watch Out Boy en Lola, licht hij ons in. Ik was vanmiddag thuis in Oostende en heb een beetje te veel gedronken. Langzaam maar zeker lijkt hij uit zijn roes te ontwaken want met klassiekers als Oh La La La, Bathroom Singer en Putain Putain krijgt hij de tent dan toch nog op zijn kop. De reguliere speeltijd zit erop, maar Arno komt nog een keer terug met de melding dat hij weer een beetje nuchter aan het worden is en nog een liedje wil spelen. Het mag van de organisatie. Alex Gopher, de Franse producer, moet nog maar even wachten. Met Les Yeux De Ma Mère, gevolgd door het inhaakfeestje tijdens Les Filles Du Bord De Mer, weet hij uiteindelijk de goed gevulde tent achter te laten met een prettig gevoel. Arno kwam, zag het even niet helemaal helder, maar overwon toch.
Tekst: Luistertips
Fotografie: Danny Willems
