Vanaf de eerste klanken van 50 Words For Snow weet Kate Bush word je als luisteraar in gedachten meegenomen naar naar desolate, besneeuwde bospaden. Inclusief het typisch knisperende geluid van voetstappen die echoën door de stilte. Weg uit de realiteit van mistige landschappen. Kate Bush heeft een winterplaat gemaakt. Met eindelijk weer eens een hoofdrol voor de piano. In Snowflake is haar zoon Albert verantwoordelijk voor de vocalen. Kate heeft slechts een ondersteunende rol in het refrein. Zijn stem, die klinkt als een koorknaap van het St. Paul’s Christmas Choir, geeft een extra dimensie aan dit mooie openingsnummer. Alle composities zijn uitzonderlijk lang, soms oplopend tot bijna een kwartier. Het stoort nergens. Kate trekt je haar winterse landschap in en neemt je mee naar Lake Tahoe. Door de vocalen van Stefan Roberts en Michael Wood krijgt dit nummer een klassiek tintje mee. In Misty wordt de kleine wereld in geluid verpakt door subtiele invloeden vanuit de Jazz toe te voegen. Wild Man, met een bijdrage van Andy Fairweather Low, is het enige nummer op de plaat dat ook op eerdere albums van haar had kunnen passen. Herkenbaarheid. Een compositie die in aanmerking komt om als single te worden uitgebracht. Snowed In At Wheeler Street, met een bijdrage van Elton John, zorgt voor het hoogtepunt van deze release. Kate Bush demonstreert nog maar eens hoe ze technologie inzet ten dienste van de muziek. Het titelnummer, waarin Stephen Fry 50 synoniemen voor het woord sneeuw voorleest, had van mij niet gehoeven. Gelukkig wordt de release afgesloten zoals het hoort. Alleen Kate met haar piano. Ingetogen schoonheid, zoals eerder gedemonstreerd op This Woman’s Work.
