Volgens de weermannen is de herfst vandaag begonnen en dat terwijl wij vroeger leerden dat de zomer toch echt tot 21 september duurt. Vlak na het eind van de vakantie kom ik wel altijd in een soort van herfstachtige stemming als het gaat om mijn muziekbeleving, waardoor ik meer open sta voor melancholische klanken. Het album dat in de platenzaak gedraaid wordt, trekt dan ook meteen mijn aandacht. Broeierige Rock afgewisseld met breekbare momenten. Wellicht het beste te typeren als Americana. Op een tweetal nummers hoor ik zelfs invloeden uit de Gospel terug. En waar ken ik die zanger toch van? Dat lijkt wel de diepe, doorrookte stem van Mark Lanegan. Voorheen de zanger van The Screaming Trees. Het blijkt om het derde album van Soulsavers te gaan. Waar ze in het verleden diverse gasten vragen om een bijdrage te leveren aan hun projecten, is Lanegan nu zo’n beetje structureel aan de band toegevoegd. Hij speelt dan ook een zeer prominente rol op deze plaat. Niet alleen als zanger, ook als tekstschrijver. Hierdoor is Soulsavers niet langer de band van Rich Machin die het voor elkaar krijgt om Mark Lanegan en vele anderen voor zich te interesseren, maar een hecht collectief met aanvullende vocale bijdragen van artiesten als Mike Patton, Jason Pierce en Rosa Agostino. Vooral de laatste vormt een mooi contrast met de stem van Lanegan in de duetten. De twee instrumentale stukken doen me denken aan This Mortal Coil en zijn in hun soberheid zowel uitbundig als beklemmend. Typeringen die ook gelden voor de vocale bijdragen van Mark Lanegan. Als hij When You Have No One, No One Can Hurt You zingt, slechts begeleid door een trage piano, ben ik overtuigd. De herfst is inderdaad begonnen.