Alhoewel ik tot nu toe blind al hun albums koop, weet ik diep van binnen dat het nooit meer zo mooi zal worden als het indrukwekkende debuut A Certain Trigger. Een topper gedurende het hoogtepunt van de revival van de Post-Punk en de New Wave, waarmee de band uit Newcastle zich meteen op de kaart zet. Opvolger Our Earthly Pleasures houdt nog een beetje de schijn op, maar met Quicken The Heart lijkt het einde nabij voor Maxïmo Park. Zou het met The National Health nog slechter kunnen? Voor de zekerheid luister ik de nieuwe release eerst even voordat ik hem aanschaf. En waarempel. Er zit weer nieuw leven in deze Britse band. In opener When I Was Wild weet zanger Paul Smith, enkel ondersteund door een piano, treffend de twijfel over het bestaansrecht van de band te verwoorden. Do I really need to give an introduction? Must the artist bleed over the new production? In de titeltrack die volgt, horen we de energie terug die zo kenmerkend is voor hun eerste plaat. Iets minder hoekig in de gitaarlijnen, maar wel verfrissend. Een lekker hoog tempo, aangevuld met catchy refreinen. Met het enigszins ingetogen The Undercurrents weten ze zelfs te verrassen. Ook Banlieu klinkt als een openbaring. Until The Earth Would Open zou zo een overblijfseltje uit de tijd van A Certain Trigger kunnen zijn. Helaas dut de plaat naar het einde toe wat in, met obligate vullertjes als Unfamiliar Places en Waves Of Fear. Alhoewel het als geheel minder opzienbarend is als zeven jaar geleden, maakt Maxïmo Park met The National Health duidelijk dat ze op de weg terug zijn. De blamage van herhalingsoefening Quicken The Heart wordt overtuigend weggepoetst. Of ze ooit nog het overweldigende debuut zullen evenaren, blijft de vraag. Bestaansrecht is er echter zeker nog.
