Vandaag is Ravi Shankar overleden. Bij velen wellicht onbekend, maar in India al jaren een fenomeen. Dankzij zijn ontmoeting met George Harrison in 1966 wordt Shankar, vooral in de jaren zestig en zeventig, ook buiten zijn geboortestreek wat bekender. Het leidt tot optredens op Monterey en Woodstock. Bovendien speelt hij een belangrijke rol bij de organisatie van het beruchte Concert For Bangladesh. Uiteraard treedt hij er ook op. Dankzij zijn virtuositeit op de sitar geeft hij de eerste aanzet voor de popularisering van de Indiase muziek in de westerse wereld. Vanaf de jaren tachtig volgt een relatieve stilte. Hij blijft echter muziek maken en is zelfs verantwoordelijk voor diverse soundtracks. Eind jaren tachtig vindt Shankar onderdak bij Private Music. Deze platenmaatschappij, opgezet door Peter Baumann van Tangerine Dream, onderscheidt zich op dat moment door vooral instrumentale muziek uit te brengen. Vaak met het doel om tot rust te komen. Elementen die ook de muziek van Shankar kenmerken. Op Tana Mana, dat in 1987 wordt gereleased, bewijst hij nog maar eens wat voor een invloed hij heeft gehad. Virtuositeit en sereniteit wisselen elkaar af op dit album. Shankar laat een gigantisch oeuvre achter. Alleen die ene plaat van 25 jaar geleden belandt uiteindelijk in mijn platenkast. Ik ken zijn muziek dan wel, maar neem nooit de moeite om me er echt in te verdiepen. Omdat ik eerder op het label van Baumann ook al een mooie plaat van Andy Summers heb gekocht, blijf ik Private Music volgen wat uiteindelijk leidt tot die eerste en enige aanschaf van een plaat van Ravi Shankar. Een release die ik koester en die perfect illustreert hoe hij de wonderlijke en rustgevende klanken van de sitar weet te introduceren in onze hectische wereld.