Country & Western is niet aan mij besteed. Toch zijn er wel wat platen uit deze muziekstijl in mijn collectie terug te vinden. Johnny Cash uiteraard, maar ook modernere varianten als Deep Dark Woods en First Aid Kit. Vaak heet het dan Americana. Lindi Ortega neigt meer naar de traditionele variant. Toch weet zij er een scherp randje aan toe te voegen. Als eerste is daar haar karakteristieke stem. Alsof ze de vocalen van Lightning Dust’s Amber Webber en Dolly Parton in de blender gooit. Vervolgens voegt ze er sporadisch elementen uit de Blues en de Rock ’n Roll aan toe, waardoor ze toch mijn aandacht weet te trekken. Don’t Wanna Hear It is daar een mooi voorbeeld van. Cigarettes And Truckstops is al weer het vierde album van deze Canadese zangeres. Het bal opent met de titelsong. Een ballad die prima in het genre past, maar toch niet clichématig wordt. The Day You Die doet qua ritme denken aan Cocaine Blues van Johnny Cash en bevat een heerlijk aanstekelijk refrein. Alsof ze me terug transporteert naar mijn eerste en enige trip naar Nashville. Demons Don’t Get Me Down wordt aangevuld met lekkere riedeltjes op piano en een elektrische gitaar die zo door Brian Setzer zou kunnen zijn ingebracht. Opgenomen op het moment dat hij thuis op zijn veranda de gitaarhals aan het verkennen is. In High lijkt Ortega Dream Pop te koppelen aan haar eigen muziekstijl. Tip voor Tarantino om voor een van zijn volgende films te gebruiken. Een van de hoogtepunten van de plaat. Alleen in Lead Me On lijkt ze op al die artiesten die vooral in Amerika de locals proberen te vermaken met de volksmuziek die het land typeert. Dan haak ik af. Voor de rest een prima plaat die zelfs een niet-liefhebber als ondergetekende weet te overtuigen. Mede dankzij de stem van Lindi.