Als jochie van elf ben ik een dag met mijn vader op stap. Hij is in een genereuze bui en vertelt me dat ik bij de platenboer een LP naar keuze uit mag kiezen. Aangezien ik op dat moment helemaal weg ben van Let ‘Em In van Wings, besluit ik de driedubbelaar Wings Over America te kopen. De enige plaat van de band die ik kan vinden met het desbetreffende nummer erop. In eerste instantie kijkt mijn vader wat bedenkelijk als hij de prijs ziet, maar uiteindelijk mag ik hem toch meenemen. Wings Over America bevat een uitgebreide registratie van de eerste wereldtournee van Wings. In die tijd luister ik vooral naar de eerste en de laatste plaat. Op kant drie en vier staan nogal wat rustige en akoestische nummers en als liefhebber van The Sweet, David Bowie, Status Quo en Yes, ga ik vooral voor de Rock die volop op de plaat aanwezig is. Dankzij die tweede plaat kom ik er achter dat de zanger van Wings een zekere Paul McCartney is, die vroeger bij The Beatles speelde. Vreemd om dat nu zo op te schrijven, maar op dat moment ken ik alleen maar Wings en heb ik geen weet van het verleden. Met Wings weet McCartney in de jaren zeventig bijna de populariteit van The Beatles te evenaren. De afgelopen jaren staan in het teken van het opnieuw uitbrengen van zijn oude werk. Eerder worden Band On The Run en Ram al opgepoetst. Dit jaar is Wings Over America aan de beurt. Het leidt tot een flinke verbetering van het geluid ten opzichte van de oorspronkelijke release op Compact Disc. En dus is het nu mogelijk om eindelijk in optima forma te genieten van een rockende Paul McCartney, waarbij vooral de composities van Wings tot de hoogtepunten behoren. Letting Go, Jet, Band On The Run en natuurlijk Let ‘Em In. Tijdloze nummers die live uitstekend uit de verf komen.