Geen mooiere dag dan vandaag om de stilte van Nils Frahm te beleven. Deze Duitse muzikant, die op het grensvlak van Ambient en Klassiek opereert, brengt vorig jaar zijn derde album voor Erased Records uit. Het label waar ook gelijkgestemden als A Winged Victory For The Sullen en Ólafur Arnalds een plek hebben gevonden. De basis van zijn muziek is altijd de piano. Hier en daar voegt hij wat elektronika toe. Met Felt heeft hij muzikale schetsen en improvisaties vastgelegd. Door met vilt de aanslag van de hamer op de snaren te verzachten, transformeert hij het fluisteren van zijn piano tot muziek. Oorspronkelijk vooral bedoeld om zijn buren niet tot last te zijn. Omdat hij vooral ’s nachts aan het componeren slaat. Het zorgt voor een dynamisch effect. Een enkele aanslag op de piano brengt een zenuwslopende spanning teweeg. Wachten op de volgende toon. Steeds verrassend. Een compositie als Less zegt daardoor ontzettend veel. Doelbewust is alles zachtjes opgenomen, zonder de omgevingsgeluiden weg te filteren. Je hoort het hout kreunen. Zijn vingers de toetsen beroeren. Het stille ruisen van de nacht. Het best te beluisteren op de koptelefoon. Ambient, maar toch melodieus. Zoals blijkt uit het prachtige Familiar. In Old Thought voegt hij accordeon en klokkenspel toe aan het klankenpallet. Een stille zomernacht krijgt gestalte. Pause benadrukt dit nog maar eens. De hele plaat bevat een soort van eigenzinnigheid zonder uit te groeien naar Avantgarde. Op geen treffender manier dan deze kun je geruisloosheid vormgeven middels geluid. Zonder echt onhoorbaar te worden. Alsof je als luisteraar naast hem zit. Observerend hoe Nils Frahm zijn best doet om die stilte vast te leggen. Iets waar hij wonderwel in is geslaagd.
