Nee. Ik heb mijn avatar niet op zwart gezet. Ook heb ik mijn profielfoto niet vervangen door een afbeelding van de Nederlandse vlag. Het betekent niet dat ik op geen enkele wijze heb stilgestaan bij de slachtoffers van vlucht MH17. Ik ben op weg naar huis. In de trein. Tijd genoeg dus om met mijn tablet te spelen. Vandaag volg ik via een app de lokatie van de vliegtuigen met de stoffelijke overschotten. Op weg naar Eindhoven. Mijn iPod voorziet me van muzikaal gezelschap. Dagelijks begeleiden ellerlei liedjes me tijdens de reis van en naar mijn werk. Ook nu. Klokslag vier uur stopt de trein. Deze woensdag is tot nationale rouwdag uitgeroepen. Alle treinen in Nederland staan daarom een minuut lang stil. Op het moment dat de vliegtuigen landen in Eindhoven. Uit respect voor de slachtoffers. Ik zet mijn iPod af en doe mijn oortjes uit. Net als op de dag dat we de gevallenen herdenken, wil ik deel uitmaken van de minuut stilte. Rechts van me wappert een Nederlandse vlag in de wind. Halfstok. De stilte is hoorbaar. Voelbaar. De trein zet zich weer in beweging. Het teken dat de minuut voorbij is. Thuisgekomen zie ik de beelden van de rouwwagens. Dwars door een haag van duizenden mensen rijden ze van Eindhoven naar Hilversum. Indrukwekkend. Vlak voor het einde van de uitzending, wordt er een korte samenvatting van de dag uitgezonden. Meteen herken ik de muziek die eronder zit. Says van Nils Frahm. Het nummer doorbreekt de stilte, maar geeft tegelijkertijd extra betekenis aan de gebeurtenissen van de laatste paar uren. Zonder woorden. Met muziek maak je de soundtrack van je leven. Die is nu aangepast. Says is niet langer verbonden aan het optreden in Ancienne Belgique te Brussel, maar aan deze dag van nationale rouw.
