Het ziet er naar uit dat ik in omgekeerde volgorde kennis ga maken met de muziek van The Antlers. Familiars betekent voor mij de eerste muzikale ontmoeting met deze band uit Brooklyn. Het blijkt al hun vijfde album te zijn. Uitgebracht in juni. Prima passend bij het nog maar net gestarte jaargetijde. De pracht en praal van bomen die langzaam maar zeker verkleuren. Het afscheid nemen van de zomer. De vallende blaadjes. Indian Summer. Gesitueerd in een metropool. Ergens op deze aardbol. Hierdoor lijk je je de ene keer in een herfstachtig park te bevinden. Aan de rand ervan gekomen, wandel je ineens een rokerige kroeg binnen. Als je oplet, kun je de band ergens achter in de zaal op een klein podium zien spelen. De creatie van sfeer. Tranen van geluk en melancholie. Gevangen in geluid. Het schilderen met beelden. The Antlers bewijzen er enorm goed in te zijn. Ook beheersen Peter Silberman en Darby Cicci de kunst van het weglaten tot in de puntjes. Daardoor komen de vocalen goed uit de verf. Piano en trompet hebben een cruciale rol op deze plaat. Soms gaan ze in duel met elkaar. Dan weer zie je ze in een innige omhelzing. Hier en daar duelleren subtiel klinkende gitaren mee. Op een fijnzinnige wijze worden invloeden uit de Jazz toegevoegd aan het palet. Mede dankzij het drumwerk van Michael Lerner. Als Familiars iets bewijst, dan is het wel dat er nog heel veel moois te ontdekken valt. Dat je op je eigen manier nog steeds authentiek en eigenwijs kunt zijn in het auditieve landschap. Voorlopig zit ik nog wel even aan de installatie gekluisterd om de schoonheid van dit album helemaal te kunnen bevatten. Daarna zal ik me op voorgangers Burst Apart en Hospice gaan storten. Familiars is voer voor de eindejaarslijstjes.
