In mei brengen Brian Eno en Karl Hyde Someday World uit. Een plaat die voor velen in eerste instantie de hooggespannen verwachtingen niet waar weet te maken. Vooral vanwege de schijnbare rem op de experimenteerdrift. Neemt niet weg dat de heren een plaat hebben opgeleverd, die genoeg uitdagingen bevat om van begin tot eind te koesteren en ook nog eens lekker in het gehoor ligt. Amper twee maanden later ligt High Life in de winkel. Door sommigen bestempeld als een album met overblijfseltjes. In werkelijkheid besluiten Eno en Hyde om de ideeën die zijn blijven liggen niet te laten verstoffen. Ze duiken daarom samen met Leo Abrahams en Fred Gibson opnieuw de studio in. Het resultaat mag er zijn. Het lijkt alsof beide heren die eerste plaat moesten maken, om uiteindelijk tot High Life te kunnen komen. Someday World is noodzakelijk geweest om op te warmen. Elkaar muzikaal tot op het bot te leren kennen. Vervolgens gaan ze er flink overheen door een plaat op te leveren die zelfs kan tippen aan Eno’s samenwerking met John Cale. Experimenteler. Soms bijna hypnotiserend. Aangevuld met Afrikaanse invloeden, die aan Fela Kuti doen denken. Met een hoofdrol op gitaar voor Karl Hyde. Inclusief de prachtige vocalen van Eno. Return en Lilac zijn wat dat betreft de hoogtepunten op de plaat. Composities waarin ze demonstreren hoe je melodie en Avantgarde met elkaar combineert. Cells & Bells is vooral atmosferisch en spannend. Aangevuld met zang die hier en daar digitaal bewerkt is. Een prachtige afsluiter. Klinkend als een soundtrack van een nog niet gemaakte film. Ergens ver in de toekomst. Degenen die na Someday World twijfelen over de samenwerking tussen Eno en Hyde doen er goed aan om High Life te gaan beluisteren.
