Met veel bombarie wordt de reünie van Orchestral Manoeuvres In The Dark aangekondigd. Zoals zovele bands geven ze te kennen dat hun nieuwe album vooral een terugkeer naar de oorsprong zal zijn. Op het moment dat dit soort uitspraken worden gedaan, is het oppassen geblazen. Simple Minds roept het ook al jaren. Met als logische gevolg, dat het eindresultaat bij voorbaat met enige argwaan beluisterd wordt. Ik besluit de proef op de som te nemen door een vriend van mij het intro van History Of Modern te laten horen. Op de vraag of hij weet welke band dit is, antwoordt hij resoluut dat het om OMD gaat. Het geeft aan dat Andy McClusky en Paul Humphries wel degelijk een eigen, herkenbare sound hebben weten te creëren. Na een lange periode van creatieve armoede, waarin vooral Andy McClusky vorm geeft aan de muziek van OMD, bewijzen de heren met deze nieuwe plaat dat ze gezamenlijk heel wat betere deuntjes weten te fabriceren dan los van elkaar. Natuurlijk is het allemaal heel erg retro en zitten er ook een aantal gigantische zeperds tussen, maar met History Of Modern bewijst de band in ieder geval dat alles wat ze na 1983 hebben gereleased eigenlijk totaal overbodig is. Deze nieuwe plaat is het enige waardige vervolg op die memorabele albums van bijna dertig jaar geleden. Organisation, Dazzle Ships en Architecture & Morality. Natuurlijk kopieert de band zichzelf en is het evident dat je hier en daar lijkt te luisteren naar het tweede deel van Enola Gay of Joan Of Arc. Als ik echter een nummer als New Holy Ground hoor, reis ik weer terug in de tijd. Ik bevind me weer op mijn zolderkamertje en geniet van de obscure, kille elektro waar menig muziekliefhebber toen schande van sprak.
