Als Sophia na de release van Technology Won’t Save Us besluit om op te treden in De Effenaar, zijn de kaartjes snel gekocht. De band rondom Robin Proper-Sheppard weet namelijk al een aantal jaren mijn muzikale leven op te vrolijken. Tussen aanhalingstekens. Sophia zwelgt in melancholie en somberheid door vooral nummers te brengen die verhalen over de dood en mislukte liefdes. Ondanks dat, lijkt de zanger in opperbeste stemming als hij het podium betreedt. Hij is zelfs niet van zijn stuk gebracht als hij merkt dat zijn gitaar niet goed gestemd is. Op volle oorlogssterkte treedt de band aan. Twee extra gitaristen, een bassist een drummer en Robin, die een laptop heeft meegenomen voor het afspelen van de samples die hier en daar zijn composities ondersteunen. Emotionele liedjes worden afgewisseld met relatief stevig gitaarwerk. De nadruk ligt op het nieuwere materiaal, maar ook wonderschone oudjes als Bastards en Woman worden op een mooie wijze vertolkt. Als het reguliere concert afgelopen is, komt de band terug voor een toegift. Tijdens de eerste twee nummers is er nog niets aan de hand, alhoewel hij wel iemand uit het publiek er de schuld van geeft dat hij River Song niet zal spelen. Als hij start met Desert Song No. 2, klinkt er gerinkel van glazen vanachter de bar. Het publiek maakt ssst-geluiden. Dit wekt irritatie bij hem op. Hij waarschuwt ons, waarna hij opnieuw start. Als hij vervolgens weer ssst-geluiden hoort, stormt hij van het podium af. Ondertussen het Nederlandse publiek verwijten makend. De stomverbaasde band besluit hem niet lang daarna te volgen. Het publiek blijft in verwarring achter. Als een klein kind dat van een norse opa een veeg uit de pan krijgt. Een gitzwart einde van een avond die zo veelbelovend leek.
Setlist:
- Big City Rot
- Within Without
- Swept Back
- Where Are You Now
- Pace
- Oh My Love
- Birds
- Every Day
- P1/P2
- Lost
- Bastards
- Woman
- The Sea
- Ship In The Sand
- So Slow
- Desert Song No. 2
