In het verleden is U2 baanbrekend en vernieuwend. Zo vindt de band zichzelf opnieuw uit in 1984 met behulp van Brian Eno en Daniel Lanois met de release van The Unforgettable Fire. Dit kunstje doen ze in 1991 nog eens dunnetjes over met Achtung Baby. Hetzelfde wordt nu opnieuw verwacht met het uitbrengen van No Line On The Horizon. De hooggespannen verwachtingen worden helaas niet waargemaakt. Ondanks dat werkelijk alles wordt gedaan om met het nieuwe album in het nieuws te komen. Het feit dat Rick Rubin uiteindelijk toch niet de producer wordt, is al een veeg teken. Dat ze vervolgens weer een beroep doen op het aloude producersduo, is op zich niet erg. Ze hebben dit keer gewoon te veel ruimte gekregen. Het meest stuitende is wel dat het nummer Cedars Of Lebanon begint met een sample uit eerder solowerk van Brian Eno. Ook U2 zelf weet niet te overtuigen. In Unknown Caller is de samenzang tenenkrommend en de gitaarsolo doet mij vooral denken aan Year Of The Cat van Al Stewart. Als je vervolgens de uithalen van Bono in het nummer No Line On The Horizon hoort, kun je alleen maar concluderen dat het hier om een slechte kopie van het refrein van Pride gaat. En dat geldt eigenlijk voor het merendeel van de nummers. Alles op deze plaat hebben ze eerder al eens veel beter gedaan. Het door Steve Lillywhite geproduceerde Breathe spreekt nog een beetje tot de verbeelding en mag als lichtpuntje worden gezien, maar ook dan luisteren we slechts naar een slechte kopie van de band die in een vroeger leven hele mensenmassa’s in vervoering weet te brengen. Baanbrekend en vernieuwend is het in ieder geval zeker niet. No Line On The Horizon betekent in dit geval letterlijk dat U2 de weg kwijt is.
