Laurie Anderson – 20090411


Ineens is het concert afgelopen. Na nog geen anderhalf uur neemt Laurie Anderson glimlachend het applaus van het publiek in ontvangst, mij achterlatend met een wat onbestemd gevoel. Ik denk eerst nog dat het pauze is. Als het publiek echter aan de staande ovatie begint en Laurie Anderson wederom het podium op komt rennen, weet ook ik het zeker. Dit is het. Thuis aangekomen, pak ik haar platen uit de kast. Zoals altijd wil ik na het bezoeken van een concert nog even nagenieten. Het samen met Arto Lindsay gesproken Bright Red, van het gelijknamige album, betovert me. In gedachten combineer ik wat ik nu hoor, met wat ik vanavond gezien heb. Een prachtig verlicht, maar sober ingericht podium. De hoofdrol wordt opgeëist door elektronische waxinelichtjes. Laurie staat achter de keyboards. Perfect getimed duelleert ze met Arto, die spreekt vanaf haar laptop. Your shirt on my chair. Vervolgens begint ze aan een van de weinige stukken, waarin ze haar zangkunsten etaleert. Onheilspellende soundscapes begeleiden haar. Als uit een droom ontwaak ik. Zo mooi had het kunnen zijn. Laurie Anderson kiest er deze avond echter voor om vooral veel te vertellen. Hele mooie verhalen overigens, met verve gebracht. Een aantal ervan zijn zeker blijven hangen. Vooral die waardoor je ineens vanuit een heel ander perspectief naar veronderstelde waarheden gaat kijken. Het begin van het ontstaan der herinneringen bijvoorbeeld. De momenten dat ik echt geraakt word, zijn helaas op een hand te tellen. De paar keer dat ze vol passie de speciaal voor haar gebouwde elektrische viool bespeelt. En dat ene moment dat ze toch besluit om haar luisterrijke zangkunsten ten gehore te brengen.

Plaats een reactie