The Call – Into The Woods


Ken jij The Call niet? Terugkomend van het optreden van Sivert Høyem, wordt het bijna gezegd alsof er water in brand staat. En dat allemaal omdat ik vraag naar de herkomst van datgene wat er op dat moment uit de speakers komt. Nee. Ik ken The Call niet. Nooit van gehoord. Daarom is het zo leuk om muzikale ervaringen uit te wisselen. Soms ontdek je daardoor, jaren na dato, ineens een band die eerder aan je voorbij is gegaan. Als ik later thuis ga googlen, kom ik erachter dat The Call een Amerikaanse band is die zelfs op hun eigen website getypeerd wordt als de meest onderschatte band ooit. Dat soort bands zijn er wel meer. Zo braken The Comsat Angels en Twice A Man ook nooit echt door, maar werden die wel door mij opgepikt. Ondanks de onbekendheid van The Call is het album Into The Woods nog gewoon te verkrijgen. Na een aantal nummers online beluisterd te hebben, besluit ik de CD te bestellen. De plaat is in 1987 hun vijfde album. Op dat moment ziet de wereld van de Wave er al weer heel anders uit. The Cure bewandelt andere paden en bands als Play Dead en The Sound zijn op sterven na dood. Op Into The Woods hoor je een band die aan de ene kant trouw wil blijven aan die roots, maar toch ook op zoek is naar een doorbraak. Hierdoor hebben ze soms wel wat weg van The Cutting Crew. Niks mis mee. Into The Woods is daardoor een frisse plaat, die het donkere van de Post-Punk combineert met pakkende songs. Ze kunnen echter niet tippen aan hun Britse collega’s. Omdat ik de muziek uit de beginperiode van de New Wave erg kan waarderen, is het wellicht geen slecht idee om de oudere albums van The Call nog eens te gaan beluisteren. Verborgen in de tijd zijn er genoeg muzikale schatten, die erop wachten om opgegraven te worden.

Plaats een reactie