Neem de strot van Sinéad O’Connor. Voeg daar een Björkiaans accent aan toe en plaats het in een spannend arrangement zoals Patrick Wolf die op zijn tweede plaat wist neer te zetten. Vermeng dit hier en daar met een vleugje bombastiek van This Mortal Coil en vraag vervolgens aan Michael Nyman om de muziek te voorzien van een fundament. Zo zou je het debuut van Soap And Skin, oftewel Anja Plaschg uit Oostenrijk, kunnen omschrijven. Echter niet zonder haar daarmee tekort te doen. Ze weet namelijk een uniek en bijna niet te categoriseren geluid te creëren, waardoor ze veel meer is dan de som van deze delen. Lovetune For Vacuum is een release die je vanaf het begin bij de keel grijpt en je vervolgens niet meer loslaat. Keer op keer wil ik de diverse nummers op het album beluisteren. Zappend ga ik alle liedjes af, om te proberen zo snel mogelijk door te dringen tot de essentie van deze muziek. Op het moment dat ik denk de kern gevonden te hebben, weet ze me toch weer te verleiden tot nieuwe inzichten. Hierdoor blijf ik met veel genoegen reizen door een landschap van audio, dat steeds meer geheimen prijsgeeft. Strijkers worden zowel via samples als in authentieke vorm ingezet. De teksten blijken mysterieus en onheilspellend. Ineens hoor ik spannende elektronische beats. Alsof LFO te gast is in de studio. Vocale uithalen zorgen voor extra dynamiek en begeleiden me terwijl ik verder reis. Lovetune For Vacuum is niet echt een gemakkelijke plaat, ook al vormt de piano veelal de basis van de liedjes. Menigeen zal aan haar stem en aan de donkere teksten moeten wennen. Degenen die besluiten om Soap And Skin een kans te geven, zullen er echter iets heel moois voor terugkrijgen.