Ik merk nog steeds dat ik me er niet echt bewust van ben, dat iTunes ook een optie is als je op zoek bent naar een bepaald nummer. Zo zit ik naar de documentaire A Life In Pop van de Pet Shop Boys te kijken, als ineens hun werk voor Liza Minnelli ter sprake komt. Terwijl Neil Tennant vertelt over de productionele rol tijdens de opnames van haar album Results, bedenk ik me dat het nummer Losing My Mind nog steeds geen deel uitmaakt van mijn collectie. En dat terwijl ik dat lied nog steeds geweldig vind. Losing My Mind wordt uitgebracht in de periode dat er langzaam maar zeker wordt overgeschakeld van analoog naar digitaal. Digitale singles worden nog maar mondjesmaat uitgebracht. Als dat al gebeurt, dan vaak van die kleine drie inch exemplaren. De release van deze potentiële hit gaat in eerste instantie aan me voorbij. Ik vind die digitale singles maar niks, omdat je voor het afspelen ervan vaak weer een extra adaptor nodig hebt. Later dat jaar brengt Minnelli So Sorry I Said uit, met een remix van Losing My Mind erop. De originele versie staat er helaas niet op, maar ik besluit de schijf toch te kopen. Inclusief adaptor. Getriggered door A Life In Pop, ga ik op internet nog maar eens naar de plaat zoeken. Tot mijn verbazing is het album vaak niet verkrijgbaar, of alleen leverbaar als een re-issue waar je meer dan de volle mep voor betaalt. Ineens denk ik aan iTunes. Daar blijkt Results nog in de oude prijsstelling beschikbaar te zijn. Zonder me verder te bekommeren om de overige nummers, koop ik Losing My Mind. Ineens snap ik weer waarom dit nummer me zo boeit. Die schijnbaar tegenstrijdige combinatie van Liza Minnelli en de Pet Shop Boys, die gezamenlijk iets heel erg spannends weten op te leveren.
