Mew – No More Stories


No More Stories Are Told Today, I’m Sorry They Washed Away. No More Stories, The World Is Grey. I’m Tired, Let’s Wash Away. Zo luidt de volledige titel van het vijfde album van Mew. Ze noemen de muziek die ze maken Art Rock en zetten daar met veel plezier het bijvoeglijk naamwoord pretentieus voor. Je kunt tenslotte beter zelf een etiketje verzinnen, dan dat anderen dat voor je doen. Op Frengers uit 2003 krijgt hun karakteristieke muziek voor het eerst de vorm waar ze naar op zoek zijn. In 2005 wordt dit op And The Glass Handed Kites verder uitgewerkt en op No More Stories vervolmaken ze hun eigen concept. Het typische stemgeluid van zanger Jonas Bjerre bepaalt nog steeds de sfeer, maar er is overduidelijk een nieuwe dimensie aan de muziek toegevoegd. Sommige nummers vragen om meerdere luisterbeurten voor je ze echt kunt doorgronden. Zo is het eerste nummer ook achterstevoren te beluisteren. In plaats van New Terrain, heet het dan Nervous. De tegendraadse ritmes zijn op dit album nog prominenter aanwezig, waardoor de luistertrip alleen maar spannender wordt. Introducing Palace Prayers geeft pas na een minuut prijs welke kant het op gaat. Sometime’s Life Isn’t Easy barst van de verschillende ideeën. Je zou bijna denken dat je naar een nieuwe sensatie in de Progressive Rock aan het luisteren bent. Daar tussendoor ook liedjes die wat meer in het verlengde van de reeds eerder genoemde platen liggen, dus inclusief invloeden uit de Pop en de Post-Rock. No More Stories is onmiskenbaar Mew. De progressie die ze op deze plaat geboekt hebben, is echter indrukwekkend te noemen.

Plaats een reactie