Eels – End Times


Het duurt bij mij even voor ik het unieke van Eels erken. Jan Douwe Kroeske draait zijn eerste album Beautiful Freak namelijk tot vervelens toe op de radio, waardoor hij me automatisch in de anti-stand weet te manoeuvreren. Pas nadat ik Eels in 1997 op Pinkpop heb gezien, ben ook ik overtuigd. Vanaf dat moment worden alle platen van hem gekocht. Ze zijn niet allemaal even briljant, maar er staan altijd wel een paar nummers op die in hun eenvoud zo mooi zijn dat een aanschaf meer dan gerechtvaardigd is. Terwijl ik de nieuwe releases in de platenzaak bestudeer, zie ik ineens dat er een nieuwe van Eels is. Nog geen jaar na Hombre Lobo. Ik besluit de release eerst te beluisteren. The Beginning zet meteen de toon. Slechts een man met een gitaar, die zijn gedachten met ons deelt. Klinkt goed. Snel zap ik door naar de volgende track. Ik wil slechts een eerste indruk krijgen. Als die goed is, koop ik de plaat. Het echte genieten begint bij mij altijd thuis. Om een of andere reden blijf ik vervolgens hangen in het derde lied. In My Younger Days. Het lukt me niet om verder te gaan. Het lijkt wel alsof Mark Everett naast me zit en me bezweert om vooral te luisteren naar wat hij te zeggen heeft. Subtiele keyboards en zachte blazers onderstrepen zijn pleidooi. Ondertussen reflecteert hij over zijn stukgelopen relatie. Het kan bijna niet dat ik het lied ooit eerder heb gehoord, maar het klinkt zo bekend. Als het is afgelopen, neem ik niet meer de moeite om de rest van het album te beluisteren. Dit is voldoende. Thuis blijkt vooral de rustige stijl te overheersen. Eels die terugkijkt op een vervelende periode in zijn leven en zich nog steeds verbaast over de maatschappij waarin we leven. Middels simpele en treffende observaties. In enkele zinnen verstopt hij hele verhalen. Materiaal voor de jaarlijstjes.

Plaats een reactie