It’s A Wonderful Life, zingt Mark Linkous van Sparklehorse op de gelijknamige release van tien jaar geleden. Het nummer klinkt alsof je op een zonovergoten ochtend de gordijnen opzijschuift. Door het geopende raam hoor je de eerste geluiden die de natuur produceert om de stilte van de nacht te doorbreken. Je slaap uit de ogen vegend, kijk je met knipperende ogen naar buiten. Ondertussen begeleid de muziek je bij het definitief wakker worden. Je zou het bijna gaan geloven, als je niet zijn historie zou kennen. In 1996 raakt hij namelijk, na een niet goed gevallen combinatie van drugs en medicijnen, buiten bewustzijn. Doordat hij in een verkeerde houding terechtkomt, wordt urenlang de bloedsomloop in zijn benen afgesloten. Als hij gevonden wordt, krijgt hij ook nog een acute hartstilstand. Het wordt nooit echt duidelijk of het om een bewuste zelfmoordpoging gaat, maar hij houdt er wel een blijvende kreupelheid aan over en moet zelfs een half jaar lang revalideren, gekluisterd aan een rolstoel. Als ik vandaag het nieuws lees dat Mark Linkous afgelopen zaterdag zelfmoord heeft gepleegd, ben ik dan ook niet eens zo heel erg verrast. It’s A Wonderful Life, de enige plaat die ik van Sparklehorse heb, behoort niet tot de allervrolijkste exemplaren in mijn collectie. Sparklehorse lijkt de melancholie van Sophia te combineren met de subtiliteit van Eels, om er vervolgens zijn eigen draai aan te geven. Mark Linkous laat ons achter met een oeuvre dat uit 6 albums bestaat, waaronder een met Danger Mouse en een met Fennesz. De laatste tijd werkte hij aan een nieuw album. Aangezien dit werk in een afrondende fase was aanbeland, zal deze muziek ongetwijfeld posthuum worden uitgebracht. Een mooi afscheid voor een bijzonder artiest.
