I.M. Henryk Górecki


Gisteren is de Poolse componist Henryk Górecki overleden. Ondanks mijn interesse voor moderne klassieke muziek, ontdek ik hem pas in 1996. En dat allemaal dankzij de Britse band Lamb. Onder de indruk van zijn Symphony Of Sorrowful Songs, schrijft zangeres Lou Rhodes het nummer Górecki. Alleen al door de zeldzaam mooie openingszin, maakt het een enorme indruk op me. If I should die this very moment, I wouldn’t fear. Zeker als je de composities van Górecki kent, snap je precies wat ze bedoelt. Soms heb ik net zo’n gevoel. Dan denk ik klaar te zijn met mijn zoektocht naar nieuwe muziek, omdat het niet meer mooier kan worden. Toch vind ik iedere keer weer zaken die me kunnen bekoren. Zo ook naar aanleiding van Lamb’s Górecki. Ik besluit me te gaan verdiepen in zijn werk en kom, op grond van de recensies, als eerste uit bij de al eerder genoemde symfonie. Tevens het werk waarmee hij doorbreekt naar een wat groter publiek. Opvallend, omdat het zeker geen vrolijk muziekstuk is. Behalve het feit dat de titel al boekdelen spreekt, maken zowel een klaagzang uit de vijftiende eeuw, als de inscripties van een jong tienermeisje op de muur van een cel in een Gestapo-gevangenis, deel uit van de compositie. In de loop der jaren koop ik een aantal compilaties van zijn werk. Vooral zijn latere stukken boeien me enorm. Repetitieve structuren en minimalisme, geïnspireerd door geestelijke bronnen, voeren dan de boventoon. Vooral de compilatie Miserere uit 1994 bevalt me erg goed. Het toont aan hoe Górecki met minimale begeleiding en beperkte teksten het maximale uit een koor kan halen. Met een optimum aan beleving voor de luisteraar. Gelukkig laat Górecki een omvangrijk oeuvre na, waar nog heel veel juweeltjes te vinden zijn. De zoektocht duurt voort.

Plaats een reactie