White Lies – Ritual


Vanaf het begin heeft White Lies met vreemde kritieken te maken gehad. In de berichtgeving en de recensies gaat het na het uitkomen van To Lose My Life vooral over het kunstmatig gecreëerde imago van de bandleden, de clichématige teksten, het feit dat het allemaal doelbewust gehyped is en dat het voortborduurt op die maar voortdurende revival van de Post-Punk. Dat de muziek verder erg aangenaam is, wordt slechts als een bijzaak gezien. Omdat op hun debuut geen slecht nummer te ontdekken, ben ik erg benieuwd naar Ritual. Na een paar luisterbeurten is de eerste conclusie, dat deze opvolger doorgaat waar het debuut stopt. Gerecyclede New Wave, die lekker in het gehoor ligt en daardoor goed de aandacht weet vast te houden. Hier en daar hebben ze wat elektronika aan de nummers toegevoegd, waardoor ze soms zelfs op Ultravox beginnen te lijken. De soundscapes en de bombastische gitaarmuren zetten je dan weer gauw op het juiste spoor. Ritual is geen onaardige plaat. Het album bevat een aantal prachtige nummers die een stuk muzikale groei demonstreren en zelfs kunnen tippen aan To Lose My Life. Waar hun debuut echter van begin tot eind blijft boeien, staan er op Ritual toch een aantal tracks die de aandacht niet vast weten te houden. Dit heeft vooral te maken met het feit dat ze teveel gas terugnemen. Op Peace and Quiet en The Power and The Glory creëren ze doelbewust wat rust op de plaat, waardoor ze bijna afglijden naar het niveau van een foute, melodieuze ballad. Ook Bad Love is te saai en te glad. Gelukkig staan daar nummers als Is Love, Strangers, Bigger Than Us, Streetlights en Holy Ghost tegenover, waardoor een aanschaf van deze release toch nog te rechtvaardigen is.

Plaats een reactie