Je hebt van die bands die je steeds weer op je lijstje zet om nog eens te beluisteren. Dat geldt ook voor Swans. Deze band uit New York brengt in de loop der jaren een enorme hoeveelheid aan materiaal uit, om er vervolgens in 1997 mee te stoppen. In 2010 zijn ze weer terug met het album My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky. Als vervolgens een collega zeer lovende woorden spreekt over de band in het algemeen en deze release in het bijzonder, besluit ik dat het er nu toch eens van moet komen. Zonder enige voorkennis begin ik aan het avontuur, waarna No Words No Thoughts de toon zet. Donkere Noise, hier en daar neigend naar Post-Rock, die zo op de compilatie van Blackest Ever Black had kunnen staan. Bij Swans staan echter vooral de gitaren centraal. Bariton Michael Gira geeft kleur aan het geheel. Zijn vocalen doen me hier en daar denken aan Lou Reed, Mark Lanegan en Iggy Pop. Door hard en zacht af te wisselen, wordt er een aangename spanning opgebouwd. Die dynamiek kenmerkt de gehele plaat. Of Swans vroeger ook nummers als Little Mouth, Reeling The Liars In en Jim maakten, is mij onbekend. Deze donkere ballads en bijna lieflijk aandoende nummers, als je het vergelijkt met de noisespiralen die de rest van de plaat karakteriseren, maken van mijn eerste kennismaking met Swans een spannende muzikale reis. Confronterend en intens, maar ook meeslepend en spannend. Zowel in de muziek als in de teksten. Zelfs in de rustige stukken. Persoonlijke favoriet is toch wel Inside Madeleine, dat met het repetitieve middenstuk zelfs hypnotiserend te noemen is. Naar aanleiding van My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky, kan ik alleen maar stellen dat de kennismaking met Swans naar meer smaakt.
