Ook al zie ik het Noorse Gazpacho tot drie keer toe optreden in het voorprogramma van Marillion, het leidt nooit tot de aanschaf van een van hun platen. Om een of andere reden beklijft hun muziek niet. Hun nieuwste album Missa Atropos is de eerste release bij Kscope, het label waar ook Porcupine Tree, Pineapple Thief en Anathema gehuisvest zijn. Het lijkt alsof deze overstap de heren uit Noorwegen nieuwe inspiratie heeft opgeleverd, want meteen na de eerste luisterbeurt ben ik verkocht. Als ik recensies van collega’s moet geloven, is dit album van Gazpacho wat moeilijker te doorgronden. Wellicht pakt deze plaat van Gazpacho me daardoor juist wel. Tevens waken ze ervoor om de soms platgereden paden van de Progressive Rock te betreden. Qua thematiek gaat de plaat over een mis voor Atropos. De oudste van de Schikgodinnen, die de levensdraad van een persoon doorknipt wanneer zijn of haar tijd om is. Kristalheldere pianoplanken bepalen de sfeer. Dragende klanktapijten van keyboards en gitaren worden aangevuld met de melancholische zang van Jan Henrik Ohme. Op Missa Atropos lijkt het voor het eerst te leiden tot een verbluffende eenheid. Het geheel wordt hier en daar vermengd met een vleugje Marillion, Radiohead en Muse, maar blijft altijd eigenzinnig. De atmosferische fragmenten positioneren je in een droomwereld, waar je je gedachten de vrije loop kunt laten. Alsof je zelf in de vuurtoren zit, die zo mooi op de hoes prijkt. Eigenlijk is er geen slecht nummer op de plaat te bekennen. Verwacht geen halsbrekende capriolen op toetsen of dansende gitaarsolo’s die door merg en been gaan. Verwacht wel een wonderschone plaat, waar je uren en uren van kunt genieten en steeds weer nieuwe dingen op zult ontdekken.
