Menigeen zal Gary Moore vooral kennen van de twee CD’s die hij in de jaren 90 uitbrengt als een ode aan de blues. Op zich geen slechte platen. Alleen jammer dat vooral het nummer Still Got The Blues veel aandacht krijgt, terwijl zijn snoeiharde solo’s in bijvoorbeeld Oh Pretty Woman mij meer aanspreken. Waar Gary Moore in de periode ervoor vooral bekend wordt vanwege zijn vingervlugheid op de hals van de gitaar, blinkt hij op Still Got The Blues en After Hours uit in subtiliteit. Het kenmerkt het vakmanschap van deze gitarist. In de nacht van zaterdag op zondag overlijdt Gary Moore in zijn slaap. Slechts 58 jaar oud. Terwijl anderen hem zullen herinneren om zijn tijd bij Thin Lizzy, of om zijn hit Out In The Fields met Phil Lynott, denk ik vooral terug aan zijn optreden op Pinkpop. Het is 1983. Speciaal voor T.C. Matic en de Simple Minds reis ik af naar Limburg. Als Gary Moore moet beginnen, begeef ik me naar onze verzamelplek om een dutje te doen. Op grond van de omschrijvingen in het programmaboekje denk ik niet dat Gary Moore aan mij besteed is. Ineens word ik wakker. Wat is dit? Helicopters? Het blijkt het begin te zijn van Nuclear Attack. Terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf, ga ik staan om dit eens goed tot me door te laten dringen. Om me heen zie ik dat meer mensen mijn voorbeeld volgen, waardoor Gary het voor elkaar krijgt om meer dan alleen maar de voorste rijen te boeien. De rest van het concert heeft hij mijn volle aandacht. Het leidt uiteindelijk tot de aanschaf van The Black Rose van Thin Lizzy. In de jaren erna, val ook ik voor zijn odes aan de blues. Naast de bekende hits, concentreer ik me dan liever op As The Years Go Passing By en King Of The Blues. Songs waarin zijn subtiliteit en zijn erfenis vanuit de Hard Rock worden gecombineerd tot een mooi resultaat.
