Als het om Progressive Rock gaat, ben ik een absolute purist. Bands in dit genre horen zich aan de voorgeschreven stijl te houden. Langere nummers met verschillende thema’s en diverse tempowisselingen. Een grote rol voor toetsen en gitaren. Teksten geschreven om je in te verliezen. Na de eerste generatie zijn IQ en Marillion de vaandeldragers van de tweede stroming. In de jaren negentig geven bands als Porcupine Tree en Spock’s Beard het genre een nieuwe impuls. Vernieuwend binnen de gestelde kaders. It Bites kun je kennen van hun hit Calling All The Heroes. Meer Pop dan Progressive. Na een jarenlange stilte blazen John Mitchell en John Beck, op de puinhopen van Kino, de band weer nieuw leven in met de release van Tall Ships. Vier jaar later wordt Map Of The Past aangekondigd als zijnde een conceptalbum. Dan moet je op gaan passen. Het leidt vaak tot verrassende resultaten, maar het kan ook verkrampend werken. Het laatste is het geval bij It Bites. Map Of The Past hinkt te veel op twee gedachten. Ze willen zowel aansluiting vinden bij de Pop als bij de Progressive Rock. Waar het op Tall Ships vooral gaat om Pop met een vleugje Symfo, is op hun tweede album geen duidelijke keuze gemaakt. Hier en daar hoor je nummers, die het in zich hebben. Map Of The Past bijvoorbeeld. Hetzelfde geldt voor Send No Flowers. De spanningsboog in nummers als Wallflower en Clocks is echter van een dusdanige aard dat het te weinig boeit. Voeg daarbij de wat vlakke zang van John Mitchell, die overigens wel weer prima gitaarwerk oplevert, en je hebt de ingrediënten bij elkaar waarom deze plaat het net niet is. Niet verrassend genoeg. Te veel platgetreden paden. Misschien ook omdat ik, zoals altijd als het om dit genre gaat, de lat te hoog leg.