School Of Seven Bells – Ghostory


School Of Seven Bells ontdek ik tijdens een muziekavond met vrienden op het moment dat hun tweede album Disconnect from Desire net uit is. Na deze release verlaat Claudia Deheza de band. Tweelingzus Alejandra en het andere kernlid, Benjamin Curtis, blijven over. Opvolger Ghostory zal dus moeten overtuigen zonder de treffende samenzang van beide dames, die tot dan toe zo karakteriserend is voor hun geluid. Waar de dromerige vocalen op Alpinism domineren, worden op de tweede plaat invloeden uit de Dance en de Shoegaze wat prominenter geïntegreerd. Op Ghostory vormen al die ingrediënten een pakkende eenheid. Perfect in balans. Klinkend als The Cocteau Twins in een modern jasje. Inclusief een subtiele dansbaarheidsfactor. Luister maar eens naar Low Times, of single Lafaye. Hier en daar doet het me zelfs denken aan de muziek van Curve, in afgeslankte vorm. Hiermee illustreren ze dat ze het mooie van zowel de jaren tachtig als negentig hebben geïntegreerd in hun muziek. Door sporadisch de vocalen over elkaar heen te leggen, merk je bijna niet dat een van de zussen afscheid heeft genomen. Reappear vormt halverwege de plaat een prachtig, bijna Ambient rustpunt. Ondanks het feit dat de gitaren hier ontbreken, wordt op een zeer subtiele wijze toch weer die muur van geluid, die zo kenmerkend is voor de Shoegaze, opgetrokken. In mozaïekvorm. Middels heerlijke keyboards. Alsof This Mortal Coil herleeft. Sequencers en gitaren duelleren met elkaar in White Wind. De hele plaat wordt gekenmerkt door diverse lagen, samengesmeed tot een homogeen geheel. Melodieus en daardoor iets toegankelijker dan de voorgaande platen. Met Ghostory zet Schools Of Seven Bells een flinke stap voorwaarts.

Plaats een reactie