Chelsea Wolfe – Apokalypsis


Het grote voordeel van een serieuze platenzaak, is dat ze daar nog kennis van zaken hebben. Zo kom ik vandaag mijn bestelling ophalen en heeft de eigenaar van Sounds vrijblijvend wat luistertips voor me apart gelegd. De opvallendste is Chelsea Wolfe. Een voor mij onbekende naam, die volgens Wikipedia geschaard dient te worden in de categorie van de Doom Folk. De foto op de hoes en de instrumentale opener Primal Carnal lijken inderdaad het donkere te bevestigen. Vanaf de eerste klanken weet deze Amerikaanse Singer-songwriter me bij mijn lurven te pakken. Mer klinkt, met de intrede van roffelende drums, als een abstracte en ietwat avantgardistische compositie. Sporadisch referend aan de Post-Punk. Tracks is heel wat droger van aard, vanwege het meer uitgeklede instrumentarium. Het nummer zou niet misstaan op een toekomstig album van P.J. Harvey. In Demons waart de geest van Patti Smith rond. Movie Screen bevat wederom een prachtig, ijzingwekkend intro. De zang is nog steeds ijl en onheilspellend. Inclusief een beat, die zo door Portishead had kunnen zijn ingebracht. The Wasteland opent dreigend. Met vervormde vocalen. Door het repetitieve karakter van drums en gitaar klinken Moses en Pale On Pale bijna als een dodenmars. In Friederichshain, als de vocalen van alle effecten zijn ontdaan, laat Chelsea horen hoe goed ze kan zingen en hoe mooi haar stem is. Met het instrumentale To The Forest, Towards The Sea wordt de plaat opnieuw spookachtig afgesloten. De composities hebben hier en daar gelijkenis met Julia Holter, maar dan ontdaan van de elektronika. Het levert niet de meest toegankelijke muziek op, maar wel ontzettend mooi gemaakt en verdomde spannend. Apokalypsis is van begin tot eind enorm intrigerend.

Plaats een reactie