IAMX – Kingdom Of Welcome Addiction


IAMX ontdek ik in omgekeerde volgorde. Terwijl Chris Corner al bezig is met de opnames voor zijn vijfde album, kom ik pas recentelijk in aanraking met Volatile Times. Omdat dit naar meer smaakt, besluit ik voorganger Kingdome Of Welcome Addiction een kans te geven. Qua sfeer te vergelijken met zijn uiteindelijke opvolger. Net als Bernadette op Volatile Times, transporteert The Stupid The Proud je terug naar de jaren vijftig. Dit keer meer gesitueerd in Parijs dan in Berlijn. Iets ingetogener en subtieler, waardoor het nog meer aan kracht wint. Running vertoont gelijkenissen met Oh Beautiful Town. Wellicht iets minder episch, maar wel net zo indrukwekkend. Eenvoudigweg door meer melancholie toe te voegen aan een direct beklijvende melodie. My Secret Friend is een boeiend duet met Imogen Heap en op An I For An I voegen fragmenten van overstuurde gitaren een industrieel sausje toe aan het geheel. Het bombastische titelnummer bevat een verslavend pianoloopje en zware muren van synthesizers. Art Pop en Glam Noir in een prima combinatie. IAMX is op deze plaat, net als op Volatile Times, zoveel meer dan alleen maar Pop, Avantgarde of Elektro. De consequentie van het opzetten van zijn muziek is dat je het niet kunt negeren. Iedere compositie is bijna compulsief uitnodigend. Luister maar eens naar Tear Garden. Dit is geen schijf voor op de achtergrond. De dramatiek van zowel tekst als muziek dwingen je om te focussen. Je wilt ook niet anders. IAMX weet een ogenschijnlijk eenvoudig thema prima te verpakken en om te bouwen tot een boeiende compositie. Terugkijkend is Kingdom Of Welcome Addiction een eerste hoogtepunt in Corner’s carrière, dat hij met het latere Volatile Times net niet heeft kunnen evenaren.

Plaats een reactie