Ulrich Schnauss leer ik kennen dankzij de release Reykjavik van Nick Warren. Een Engelse D.J. die op het beruchte label Global Underground regelmatig zijn gedraaide sets uitbrengt. Ook maakt hij deel uit van de band Way Out West. In zijn set op Reykjavik is Nobody’s Home verwerkt. Afkomstig van het eerste album van Ulrich Schnauss. Far Away Trains Passing By. Sindsdien timmert deze Duitser uit Kiel onafgebroken aan de weg. Hij produceert en remixed werk van anderen. Recentelijk nog de Pet Shop Boys. Tussen alle werkzaamheden door brengt hij in de loop der tijd ook nog twee platen uit onder zijn eigen naam. A Long Way To Fall is zijn vierde wapenfeit. Een plaat waarop de synthesizers domineren, waardoor invloeden uit de Shoegaze nauwelijks nog aan bod komen. Hier en daar neigend naar Tangerine Dream ten tijde van Le Parc en Melrose. Luister maar eens naar Like A Ghost In Your Life. Erg melodieus en bijna neigend naar New Age. Hetzelfde geldt voor A Forgotten Birthday. Gelukkig weet hij aan de goede kant van de streep te blijven. Ook refereert hij aan de hoogtijdagen van de synthesizer. De jaren zeventig. De periode dat Jean Michel Jarre, Vangelis, Klaus Schulze en het al eerder genoemde Tangerine Dream flink wat platen weten te verkopen. De glorietijd van de sequencers. Vooral in A Ritual In Time And Death weet hij deze invloeden prachtig te verpakken. Broken Homes benadrukt de wat meer atmosferisch kant van zijn klankenpalet en wordt door het gebruik van samples juist ongemeen spannend. Alhoewel Schnauss met The Weight Of Darkening Skies en Ten Years de plank flink misslaat, is A Long Way To Fall uiteindelijk toch een aanrader. Voor iedereen die van instrumentale en elektronische muziek houdt.