Holy Esque


Aangezien er enorm veel mooie muziek wordt gereleased, kun je niet overal als de kippen bij zijn. Dit geldt bijvoorbeeld voor het debuut van Holy Esque uit Glasgow. Hun eerste, titelloze EP is al ruim een jaar geleden uitgebracht. Wat meteen opvalt, is de schuurderige stem van Pat Hynes. Aangevuld met flink wat vibrato hebben zijn vocalen wel iets weg van Feargal Sharkey die een cover van Rod Stewart zingt. Aangezien ik een zwak heb voor aparte stemmetjes, goed aan mij besteed. Alsof hij met zijn stem gecontroleerde chaos vorm wil geven. Elke lettergreep komt uit het onderste van zijn tenen. Bomvol emotie. De muziek heeft zijn roots in de Indie en de Post-Punk, maar dan verpakt in een modern jasje. Hier en daar zijn wat gelijkenissen met Glasvegas te ontwaren. Omdat Holy Esque zich niet laat verleiden om nog meer invloeden aan hun eigen stijl toe te voegen, toch meer neigend naar de Post-Punk. Aangezien niet alle pogingen om muziekstijlen van weleer opnieuw tot leven te brengen tot goede resultaten leiden, is het dan altijd oppassen. Bij Holy Esque hoef je daarvoor niet te vrezen. Opener Ladybird Love vat het allemaal mooi samen. Roffelende drums. Pingelende gitaartjes. Aangevuld met slaggitaren die mooie walls of sound creëren. Inclusief herkenbare refreinen. In Loneliest Loneliness gaat het tempo flink naar beneden. Bijna klinkend als een In Memoriam. Rose vormt de perfecte mix tussen Indie en Post-Punk. Afsluiter Prophet Of Privilege bevat een prachtig, rustig middenstuk, waarna ze weer toewerken naar hun eigen kenmerkende sound. Enorm spannend en vol dynamiek. Na dit debuut releasen de heren nog de single Tear en onlangs is St. uitgebracht. Het wachten is dan ook op de eerste volwaardige schijf van deze mannen uit Schotland.

Plaats een reactie