In 2010 wordt met veel bombarie de terugkeer van Orchestral Manoeuvres In The Dark aangekondigd. Groot geworden in de jaren tachtig als vaandeldragers van de minimalistische Elektro. Afgezakt tot een bedenkelijk niveau in de jaren negentig. Mede door het vertrek van Paul Humphreys. Na History Of Modern is daar ineens opvolger English Electric. De heren schamen zich niet voor hun verleden, of voor hun roots. Net als History Of Modern wordt de reïncarnatie van hun oude stijl nieuw leven ingeblazen. Refererend aan Architecture And Morality. Op English Electric worden knisperende en kristalheldere sequencers geïntroduceerd, die veelvuldig aan Kraftwerk ten tijde van Trans-Europa Express doen denken. Vooral in Metroland en Kissing The Machine erg goed te herkennen. Metroland bevat de typische melancholie die we van de heren gewend zijn. Op het eerste gehoor monter en aangevuld met een lekkere beat. De zang en de teksten van McCluskey voegen er een minder vrolijk randje aan toe. Opvallend aan English Electric is dat ze wel vasthouden aan hun verleden, maar er toch wat meer melodieuze elementen aan toe hebben gevoegd. Alsof ze een vleugje vanuit de jaren negentig hebben vermengd met hun recente werk, zonder de oorsprong uit het oog te verliezen. Het echte experiment kom je vooral tegen in de korte intermezzo’s die, à la Dazzle Ships, aan de plaat zijn toegevoegd. Ook in het prachtige Our System hoor je nog iets van hun experimentele karakter terug. Los daarvan weten Paul Humphreys en Andy McCluskey wederom een herkenbaar album op te leveren. Een voortzetting van de lijn die ze drie jaar geleden hebben ingezet. Een moderne versie van de aanpak die ze begin jaren tachtig introduceren.