The Boxer Rebellion – Promises


Twee jaar geleden voorspel ik The Boxer Rebellion een grootse toekomst naar aanleiding van de release van het derde album The Cold Still. Ongetwijfeld zal de fanschare vergroot zijn, maar een echte doorbraak blijft uit. Of opvolger Promises het uiteindelijk voor elkaar zal krijgen, is maar de vraag. De heren hebben wel wat concessies gedaan. Door de wat scherpere randjes nog verder weg te polijsten, lijken ze steeds geschikter te worden voor de grotere optredens. Promises klinkt in eerste instantie toegankelijker dan alle voorgangers. Aan de andere kant blijven ze wel hun roots knap trouw. Opener Diamonds etaleert nog immer die verstilde melancholische laag. Mede dankzij de karakteristieke vocalen van zanger Nathan Nicholson. Opnieuw blinken ze uit in het smeden van een prima evenwicht tussen bombast, melancholie, gitaren, geraffineerdheid en melodie. In nummers als Dream en Always wordt dat treffend gedemonstreerd. Alleen in het titelnummer vliegen de heren enigszins uit de bocht. Op de rest van de plaat valt vooral op hoe The Boxer Rebellion in compacte composities steeds toe weet te werken naar een heerlijk hoogtepunt. Met lekkere duels op gitaar, die langzaam wat muurtjes metselen. Voorzien van flink wat delay en reverb. Na meerdere luisterbeurten ontdek je ook de intrinsieke spanning die Promises in zich heeft. Wellicht op een iets toegankelijkere manier verpakt, om zo opnieuw een poging te doen een wat groter publiek te bereiken. Ondertussen biedt de band op hun website I Fell In Love als gratis download aan. Opgenomen tijdens de sessies voor dit nieuwe album, maar uiteindelijk niet op de plaat terechtgekomen. Illustrerend dat het wat scherpere randje van vroeger er nog steeds in zit.

Plaats een reactie