Je moet het maar durven. In een digitaal tijdperk een dubbelelpee uitbrengen zonder de koper te verblijden met een download. Koen Fu doet het. Al jarenlang hangt er een foto van hem in mijn huiskamer. Gemaakt tijdens een concert in O.J.C. De Ploeg. Mooi in zwartwit vastgelegd door Erik van Laarhoven. Toen was hij nog gitarist in City Pig Unit. Later kiest hij een rol wat meer op de achtergrond. Als bassist van Beef. Begin dit jaar is daar ineens Home Alone. Opgenomen onder zijn eigen naam. In zijn eigen studio. Een kamer van amper tien vierkante meter. Bomvol instrumenten. Een album waarop hij alles zelf doet. De instrumenten bespelen. Opnemen. Mixen. De hoes fabriceren. Alles. Iedere plaatkant toont een onderdeel uit zijn muzikale wereld. Refererend aan episodes uit zijn eigen verleden als muzikant. Het eerste hoofdstuk benadrukt vooral het wereldse karakter van zijn muziek. Elementen uit de Reggae worden subtiel verwerkt in composities waarin de akoestische gitaar een hoofdrol opeist. Met een heerlijke swing. Alsof je de zomer in je huiskamer haalt. Vervolgens is de elektrische gitaar aan de beurt. Soms rauw beukend, maar vooral ook genuanceerd. Met een heerlijke dosis Funk. Joe Satriani kan alleen maar jaloers zijn als hij Antideprafunkopus hoort. Waar Satriani de laatste jaren vaak gelikt klinkt, weet Koen Fu echte doorleving aan het gitaarwerk toe te voegen. In het laatste deel staan Ska, Rocksteady en Reggae centraal. Home Alone klinkt bijna als een audiobiografie. Dankzij een begenadigd muzikant, die je via de groeven van het vinyl meeneemt naar zijn muzikale universum en je tegelijkertijd toegang verleent tot zijn studio. Hoe weinig plaats er ook voor je is. Je mag er op een krukje gaan zitten. Terwijl Koen zijn muziek laat spreken.