Sommige platen zijn zo teer en breekbaar, dat het bijna pijn doet als je ze beluistert. Melancholie die je tot op het bot raakt. Met als resultaat pure schoonheid. Het debuut van Broken Twin past in deze categorie. Majke Voss Romme uit Denemarken weet zich in de kijker te spelen tijdens de tour van Daughter, waar ze het voorprogramma verzorgt. Piano, gitaar, viool, cello en subtiele elektro begeleiden haar mooie stem. Breekbaar en sober met een donkere ondertoon. Het wordt nooit helemaal gitzwart. Haar stem heeft wat weg van een fragiel klinkende Moya Brennan. Ontdaan van Keltische invloeden. Ook op deze plaat wordt Broken Twin bijgestaan door Nils Gröndahl op viool. Vooral bekend als de violist van Under Byen. Hier en daar kiest ze ervoor om de soberheid vaarwel te zeggen door wat extra spanning toe te voegen. In de opening van In Dreams bijvoorbeeld. Met strijkarrangementen die doen denken aan Sigur Rós. Een album dat in de lente is uitgebracht, maar vooral herfstachtige liedjes bevat. De teksten zijn dromerig en mysterieus. De single Sun Has Gone valt op in het geheel doordat een sobere instrumentatie wordt gecombineerd met een rijkere melodie. Afsluiter No Darkness kondigt de lente aan en etaleert vooral hoop. Misschien is dat het geheim van deze release. Het contrast tussen sfeer en tekst. May is daardoor geen plaat voor op de achtergrond. Dan vervliegt het geheel in het niets. May vraagt aandacht van de luisteraar. Pas dan zul je de pracht van dit debuut op waarde kunnen schatten. Want onder de oppervlakte schuilt de intensiteit en de diversiteit.
