Vandaag omhels ik mijn vader. Na een dag bijpraten. Na een lange periode van geen contact. Een ding blijft duidelijk. Muziek bindt ons. Daarom brengt hij zijn platen naar me toe. Hij heeft nog wel een platenspeler, maar die staat ergens op zolder. Hij weet dat ik een liefhebber van muziek ben en besluit afstand van zijn collectie te doen. Samen nemen we het materiaal door. Platen die soms meer dan vijftig jaar oud zijn. In verrassend goede staat. Zo ontdek ik een exemplaar van Jim Reeves. Ook Johnny Cash en Skeeter Davis maken deel uit van zijn collectie. Het doet hem goed dat ik enthousiast ben over de aanwinsten. Ondertussen wijs ik hem op Luistertips en op schrijfsels over zijn vader. Mijn opa. Nog nooit eerder heeft hij dat gelezen. Hij ziet het beeld zo voor zich. Mijn broer en ik die luisteren naar de verhalen van zijn vader. Het doet me goed. Vervolgens verkennen we onze muziekstijlen. In een ver verleden wijs ik hem al op Enya. Het blijkt nog steeds een van zijn favorieten te zijn. Ik ben een hele tijd geleden al afgehaakt. Na Watermark. Hij niet. Ik vind het prima. Daarna heeft hij het over Robert Plant en Alison Krauss. Tot zijn verbazing heb ik die plaat ook. Ik vraag me af of hij weet dat het om de zanger van Led Zeppelin gaat. Het maakt niet uit. Hij vindt Emmylou Harris heel erg goed. Ik vertel hem dat ik niet zo’n fan van haar muziek ben, maar dat ik wel een album van haar heb. De schijf die ze samen met Daniel Lanois heeft opgenomen. Wrecking Ball. Hij kent die dan weer niet. Ik zet de plaat op. En dus hebben we weer een gesprek over muziek. Gesprekken waar ik van houd. Met respect voor elkaars smaak. Uiteindelijk nemen we afscheid van elkaar. Ik omhels mijn vader. Daarna zet ik Father, Son van Peter Gabriel op.