Mew heeft de afgelopen jaren de lat steeds erg hoog gelegd. Hierdoor lukt het ze om iedere keer weer de voorgaande release te overtreffen. Zich als band verder te ontwikkelen. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen als de Deense band een paar weken terug de stilte van zes jaar doorbreekt met de release van single Satellites. Een nummer dat de essentie van eerdere albums Frengers en And The Glass Handed Kites lijkt te combineren zonder in herhaling te vallen. De verwachtingen meer dan waarmakend. Tevens de opener van de nieuwe plaat. Ook Witness houdt de goede eerste indruk vast. Twee magistrale nummers die het bal openen. Dat zit wel goed, zou je dan zeggen. Vervolgens gaat het langzaam maar zeker toch nog mis. Daar waar ze op No More Stories een spectaculaire progressie etaleren door eigenzinnigheid op een unieke manier te laten landen op een fundament van Pop, lijken ze nu een stap terug te doen. Niet dat nummers als The Night Believer of Water Slides slecht zijn, maar het is heel wat oppervlakkiger dan we van ze gewend zijn. Met Cross The River On Your Own en Making Friends vliegen ze zelfs gigantisch uit de bocht. De plukkende gitaartjes zijn obligate herhalingsoefeningen en de zoetsappige melodieën laten bijna het glazuur van je tanden springen. In Rows en My Complications hoor je vervolgens hoe het had kunnen zijn en nemen de heren alsnog revanche. Ineens zijn ze er weer. Die zorgvuldig gemetselde gitaarmuren. Als uit het niets borrelt de subtiele tegendraadsheid weer naar de oppervlakte. Door het beperkte aantal echt magistrale momenten, levert Mew dit keer een plaat op die goed bij de titel past.
