De Zweedse Anna von Hausswolff debuteert in 2010 met het album Singing From The Grave. Duistere overpeinzingen verpakt in serene pianoballades. Op Ceremony is de piano grotendeels vervangen door heuse orgelklanken. Opgenomen in een kerk te Annedal. Aangevuld met keyboards, gitaar en sporadisch wat percussie. Opener Epitaph Of Theodor plaatst je als luisteraar virtueel in die kerk. Nog onwetend van het doel van de bijeenkomst, waarna Anna met ritmische aanslagen de stilte doorbreekt. Instrumentaal en langzaam toewerkend naar een hoogtepunt. Alsof Philip Glass zich aan Post-Rock waagt. In Deathbed doet ze er nog een schepje bovenop en komt het besef dat we met zijn allen in die kerk zitten om van iemand afscheid te nemen. Met Mountains Crave maakt Von Hausswolff duidelijk dat dit niet het geval is. Bijna vrolijk deinende ritmes op orgel vult ze aan met een eenvoudige beat en een herkenbaar refrein. Goodbye is een serene orgelballade van ongekende schoonheid, die toewerkt naar een majestueus hoogtepunt. Dead Can Dance, Rick Wakeman en This Mortal Coil lijken uitgenodigd te zijn om deel uit te maken van deze bijeenkomst. Ondanks de soms zware kost, is niemand geneigd om de kerk te verlaten. Anna houdt ons gevangen en op het puntje van onze stoel. Beelden schilderend van mistige landschappen waar soms de zon in doorbreekt. Funeral For My Future Children klinkt, ondanks de titel, opvallend opgewekt vergeleken met de rest van het materiaal. Een dodenmars die het leven lijkt te vieren. Aan het eind van de luistertrip wordt het ineens voor iedereen duidelijk. Deze ceremonie heeft niets met de dood, het huwelijk of een geboorte te maken. We vieren de release van de tweede plaat van Anna Von Hausswolff.
