Ineens waren ze er weer. Na 13 jaar stilte. Aangekondigd via een videocollage van schokkerige VHS-beelden. Boards of Canada. Vervolgens maken ze de datum bekend dat het nieuwe album uit zal komen. 29 mei. Wereldwijd zijn er op de avond daaraan voorafgaand luistersessies georganiseerd, zodat je de schijf vlak na middernacht mee kunt nemen. Na de eerste luisterbeurt overheerst de herkenning en bestempel ik de plaat als typisch Boards of Canada. Meteen stel ik me de kritische vraag of het de moeite waard is na 13 jaar wachten. Tegelijkertijd realiseer ik me dat we continu muziek duiden door het te vergelijken met wat er eerder is uitgebracht. Als je naar Inferno luistert alsof het hun debuut is – wat uiteraard onmogelijk is – rest slechts de conclusie dat het een heerlijke plaat is geworden. Tijdens het forenzen staat het album onafgebroken op, waardoor ik merk dat langzaam maar zeker Inferno op een prettige manier onder mijn huid gaat zitten. De onvaste en melancholische soundscapes blijven het ankerpunt en het fundament. Spirituele en religieuze gebruiken staan centraal. Zo verwijst Naraka in verschillende tradities naar de hel of een plaats van straf. Qua sound zijn de opgenomen gitaren prominenter aanwezig en is er meer ruimte voor bewerkte en gesamplede vocalen. Prophecy At 1420 MHz is na het korte Introït een perfecte opener. Het intro van You Retreat In Time and Space behoort tot een van de hoogtepunten. Hydrogen Helium Lithium Leviathan staat hier vaak onafgebroken op repeat. De plaat komt het meest tot zijn recht als je deze van begin tot eind tot je neemt, waarbij je even door het wat mindere Age of Capricorn en het tegenvallende Father and Son heen moet bijten. Want een overdaad aan stemmen, die veel te ver vooraan in de mix staan. Is Inferno het lange wachten waard geweest? Uiteindelijk wel. Vertrouwd en toch nog steeds verrassend.