In Tranen


Het huilen staat haar nader dan het lachen. Langzaam wellen de tranen in haar ogen. Ze verlaat de wedstrijdvloer waar ze zojuist haar vrije oefening heeft gedaan. Als ze aan wil vangen, merkt ze al op dat het niet de juiste muziek is. De wedstrijdleiding zet het fragment af en onderneemt een poging om de correcte klanken op te zetten. Om een of andere reden wordt het nummer, waar ze haar kunsten op heeft ingestudeerd, niet gevonden. Als een soort van een in het Duits nagesynchroniseerde John Wayne, moet ze haar zorgvuldig ingestudeerde danspasjes op de verkeerde muziek doen. Hier blijkt maar weer eens hoe belangrijk het is om de juiste muziekkeuze te maken. Het is het verschil tussen een volle en een lege dansvloer. Dat moment dat iedereen weer gaat zitten, omdat de Disc Jockey niet aanvoelt welke plaat het enige juiste vervolg moet zijn op de vorige. Zo zal zij zich nu ook voelen. Muziek is geen achtergrondbehang. Dat wordt deze avond overduidelijk. In dit geval is het het verschil tussen vreugde en verdriet. Terwijl ze afrondt richting de jury, lopen haar collega’s op haar af. Lotgenoten, die precies weten hoe het is om op zo’n manier je vloeroefening te moeten doen. Terwijl ze langzaam toegeeft aan het verdriet, worden er bemoedigende woorden gesproken. Voor dit moment kan echter niemand haar troosten. Onbewust schiet het nummer In Tranen van de Tröckener Kecks me te binnen. Tranen op haar wangen. Verdriet op haar gezicht. Radeloze ogen. Glanzend in het licht. Pas tien minuten later zie ik haar weer. Ze kijkt nog ietwat beteuterd. Als haar sprong op het volgende toestel wel goed verloopt, zie ik langzaam maar zeker weer een glimlach om haar mond verschijnen.

Plaats een reactie