Hij stapt uit de trein en zoekt op zijn iPod naar muziek die bij zijn stemming past. Hij is niet al te vrolijk. De hele dag heeft hij weer tegen windmolens gevochten. Juist dan heeft hij geen behoefte aan deuntjes die hem op zouden kunnen vrolijken. Ook het gelijknamige nummer van Golden Earring wordt niet geschikt bevonden voor dit moment. Hij zoekt naar muziek die zijn gevoelens bevestigen en onderstrepen. Alsof hij in therapie gaat. Dit keer kiest hij voor Endless Skies van VNV Nation. Hij denkt terug aan de zonnige zomerdagen uit zijn jeugd. Die dagen dat hij onbekommerd op zijn rug in het gras lag, starend naar prachtige luchten met witte wolkpartijen. Onbeweeglijk. Fantaserend over van alles en nog wat. Zich verliezend in het oneindig lijkende blauw. Zappend door zijn eigen gedachtenkronkels, schiet hem ineens The Analog Kid van Rush te binnen. Terwijl hij het nummer opzoekt, maakt zijn somberheid plaats voor een glimlach. Hij ziet in zijn ooghoeken een klein meisje het perron op lopen. Ze straalt. Ze heeft net een ijsje van haar moeder gekregen. Kleurrijke bolletjes versieren het witte ijs, dat gevangen zit in een knaloranje beker. Onhandig brengt ze het ijs met een veel te grote lepel naar haar mond. Zijn ogen kruisen haar ogen. Ze lacht, alsof ze met haar ogen wil vertellen hoe blij ze is met deze onverwachte verrassing. Huppelend pakt ze de hand van haar moeder vast. Terwijl een waterig zonnetje doorbreekt, nemen hij en het meisje afscheid. Zonder iets te zeggen, maar met een glimlach op het gezicht. Terwijl hij naar de parkeerplaats loopt, brengt Geddy Lee hem weer terug naar de lange, zomerse dagen van vroeger. Die dagen waarop je niets hoefde. Die uren dat je roerloos op je rug in het gras lag, met een grassprietje in je mond.
