Arrival


Zoekend naar bewegwijzering, constateert hij dat Rotterdam nog steeds een bouwput is. Als hij eindelijk de route naar het World Trade Center heeft gevonden, hoort hij in de verte muziek. Het lijkt een blaaskapel. Onverstoorbaar loopt hij verder. De muziek overstemt langzaam maar zeker de geluiden op straat. Als de stilte zich meester maakt van de omgeving, hoort hij een aankondiging. Versterkt door een microfoon, maar nog onverstaanbaar. De stem komt steeds dichterbij. Voor het Stadhuis ziet hij een zee van uniformen. Een oase van blauw, groen en wit. Stil houden ze hun instrumenten vast, ondertussen luisterend naar de dirigent. In deze week van de Nationale Taptoe wordt er een Streetparade aangeboden aan Gemeente Rotterdam, zodat het publiek alvast kennis kan maken met de orkesten en groepen die de dag erna in Ahoy op zullen treden. Hij heeft niets met uniformen. Omdat hij ook niet bijzonder geïnteresseerd is in muziek afgeleid van een militair trompetsignaal, dat oorspronkelijk werd gespeeld als afsluiting van de dag, besluit hij door te lopen. Precies op dat moment worden de eerste tonen van Arrival ingezet. Net zoals Johnny Cash Hurt in 2002 overnam van Nine Inch Nails, is dit instrumentaaltje van Abba in 1980 indrukwekkend gecovered door Mike Oldfield. Aangezien hij het nummer zelf ook wel eens speelt op zijn elektrische gitaar, blijft hij staan. Crescendo trombones en uitademende doedelzakken omarmen de Coolsingel met een warme deken van geluid. De koperen melodieën en het aanzwellende tromgeroffel strelen zijn oren. Na het bombastische slotakkoord, loopt hij applaudiserend verder. Toch wel onder de indruk. Naast het Stadhuis vindt hij het Beursgebouw.

Plaats een reactie