Lang voordat Glasvegas op de golven van de hype aanspoelt op het vasteland, is daar The Twilight Sad. Drie jaar geleden releasen ze hun eerste EP. Een jaar later volgt het album Fourteen Autumns And Fifteen Winters. Op deze plaat deelt James Graham, in een overvalst Schots accent, de krochten van zijn ziel met ons. Daarnaast worden Indie en Shoegaze voorzien van invloeden uit de Post-Rock. Hun tweede plaat Forget The Night Ahead is ondertussen ook uit. Op deze schijf wordt de eerder geïntroduceerde stijl in het kwadraat voortgezet. Zelf ben ik er nog niet uit of dat een verbetering is. Afgaande op de diverse recensies die ik ondertussen gelezen heb, zijn de meningen van anderen ook nogal verdeeld. Ondertussen merk ik wel dat ik dankzij de aankoop van Forget The Night Ahead veelvuldig teruggrijp op Fourteen Autumns And Fifteen Winters. Ik heb geen idee of dat een goed teken is, maar het triggert me wel om hier alsnog aandacht te besteden aan dit intrigerende debuut. De plaat start rustig met Cold Days From The Birdhouse. Een elektrische gitaar met veel delay en reverb duelleert met zijn rustig tokkelende, akoestische broer. Na een paar minuten wordt een subtiele muur van gitaren opgetrokken, die aan het eind uitsterft in stilte. De hele plaat wordt gekenmerkt door deze dynamiek, waardoor er tijdens de rustige momenten veel te ontdekken valt. Mooie melodieën. Akoestische gitaren. Een sfeerbepalende accordeon. Hypnotiserende en dreigende drums. Je moet er in het begin even je best voor doen. Als je er de tijd voor neemt, zul je langzaam maar zeker de geheimen van The Twilight Sad ontdekken. Ze zijn de moeite waard, waardoor ze de meer populaire variant die Glasvegas brengt uiteindelijk weten te overtreffen.
