Soms lijkt het alsof een album voorbestemd is om je levenspad te kruisen. Zo voelt het in ieder geval op het moment dat Type O Negative in 1996 October Rust uitbrengt. De plaat past perfect bij de aantredende herfst en mijn gemoedstoestand. De periode van vallende blaadjes en de kortende dagen. Het moment dat je langzaam maar zeker definitief afscheid neemt van de zomer. Ik ken de band op dat moment eigenlijk alleen vanwege de linkse protesten tegen hun optredens. Ze zouden ultraconservatief zijn en hun rechtsextremistische sympathieën niet onder stoelen of banken steken. Of er enige kern van waarheid in zit, laat ik in het midden. Mij boeit het niet echt. Ik laat de muziek spreken. Anders zou ik al mijn platen van Yes weg kunnen gooien, vanwege de christelijke opvattingen van zanger Jon Anderson. Zolang ik het niet terughoor in de teksten, vind ik het best. De reden dat ik Type O Negative tot 1996 negeer, heeft te maken met het feit dat ze als Black Metal bestempeld worden. Niet echt mijn stijl. Pas als ik een lovende recensie lees naar aanleiding van de release van October Rust, besluit ik de plaat te gaan beluisteren. De lage stem en de overstuurde bas van Steele typeren het donkere en unieke geluid van de band op dat moment. De cover van Cinnamon Girl is leuk, maar ik val vooral voor de trage bombast in nummers als Love You To Death, Red Water, Wolf Moon en Haunted. Hier leggen de keyboards, als een soort van een Ambient landschap, een zeer ruimtelijke basis waarop de metalen welig tieren. Na October Rust lopen onze paden weer uiteen. De eenmalige kennismaking is echter indrukwekkend genoeg om even stil te staan bij het overlijden van zanger Peter Steele.