Mag het nog? Platen bespreken die geïnspireerd zijn door de jaren 80? Niet door de muziek die in die periode de Top 40 bevuilt, maar meer door de Post-Punk en de New Wave? Abe Vigoda heeft vorige maand het album Crush uitgebracht. Deze band uit Los Angeles is genoemd naar de acteur die vooral bekend is geworden dankzij zijn vertolking van Sal Tessio in The Godfather. Als ik alle informatie moet geloven, richten ze zich in het begin van hun carrière vooral op de Tropical Punk. Geen idee hoe dat klinkt, maar het geeft aan dat het in ieder geval aan de harde kant is. Op dit vierde album gaan ze wat meer naar de New Wave zoals we die kennen van dertig jaar geleden. Reverb, duellerende gitaren en makkelijk in het gehoor liggende riedeltjes op de synthesizer. Hier en daar gekoppeld aan een gevoel van gejaagdheid. Tropical Post-Punk? Op sommige momenten lijken de vocalen op een moderne versie van David Bowie. Doordat er regelmatig een stemmig sausje over het geheel wordt gegooid, gaat het eindresultaat nooit klinken als een band die zich in een graftombe heeft opgesloten. Natuurlijk roept Abe Vigoda allerlei herinneringen op. Je hoort hier en daar zelfs invloeden van hedendaagse collega’s terug in hun muziek. Zoals Dragons en Boxer Rebellion. Maar het klinkt allemaal erg lekker. Om terug te keren naar de vraag die ik aan het begin van deze blog heb gesteld. Aangezien mijn transformatie naar muzikale volwassenheid start aan het begin van dit verschrikkelijke decennium, om Hans Teeuwen te citeren, mag de belangstelling van hedendaagse bands voor de muziek van die periode nog wel even gecontinueerd worden. Zolang het mooie platen oplevert als bijvoorbeeld Crush van Abe Vigoda, heb ik er geen enkele moeite mee.
