John Waite lijkt een carrière achter de rug te hebben van twaalf ambachten en dertien ongelukken, ondanks het feit dat hij wereldwijd al heel wat platen heeft verkocht. De bands waar hij deel van uitmaakt, zijn nooit een lang leven beschoren. Hij wordt bekend met The Babys. Een groep die het, ondanks de vele successen, na vier jaar voor gezien houdt. Op de puinhopen van The Babys wordt jaren later Bad English opgericht. Na twee goed verkopende albums wordt ook hier de pijp alweer aan Maarten gegeven. Ik ken alle details van zijn carrière niet. Ben ook niet op de hoogte van alle ins and outs als het gaat om de eerder genoemde groepen. Ik weet alleen dat ik zwicht voor zijn stem. Natuurlijk. Het is mainstream. Adult Orientated Rock, zoals ze dat zo mooi noemen. Maar dan wel van de soort die ik erg kan waarderen. Veel van zijn platen als solist blinken uit in wisselvalligheid, maar toch weet hij ons eens in de zoveel tijd te verrassen met een meesterwerkje. Het heeft dit keer wat langer geduurd, maar met Rough And Tumble wordt het wachten beloond. Op deze plaat heeft hij in de persoon van Kyle Cook, van Matchbox Twenty, een nieuwe sparring partner gevonden. Het resulteert in de eerste release van John Waite onder zijn eigen naam, waarop hij het niveau van The Baby’s en Bad English weet te evenaren. Ballads en Rock wisselen elkaar af en dragen zijn stem naar grote hoogten. De muziek klinkt bluesy en gruizig, maar is altijd melodieus. Zonder al te veel fratsen in de studio opgenomen, waardoor het geluid clean blijft en de sfeer van zijn concerten lijkt te zijn vastgelegd. Bad English zonder bombast. Daardoor meer naturel. Recht uit het hart. Dankzij de prachtige melodieën en de heerlijke refreinen, opnieuw geschikt voor een breed publiek.