Skull Defekts – Peer Amid


Een bericht op Twitter van Tom Wolf zet me op het spoor van The Skull Defekts. Na het beluisteren van een tweetal nummers ben ik zo enthousiast dat het album van deze Zweedse band snel besteld is. The Skull Defekts zijn te omschrijven als het antwoord op The Ex en Sonic Youth. Het titelnummer zet meteen de toon en combineert daarnaast de intensiteit van Lyenn met de rauwe energie van Joy Division’s Atrocity Exhibition. In No More Always worden invloeden uit de Post-Punk aan hun sound toegevoegd, waarna in Gospel Of The Skull weer wat gas terug wordt genomen zonder de eerder al genoemde karakteristieken overboord te gooien. De muziek blijft continu spannend en intrigerend. Hier en daar heeft de stem van zanger Daniel Higgs wel wat weg van John Lydon. In Majestic Drag lijkt met zijn drums bijna tribal te beginnen, maar al gauw komen de ronkende en rauwe gitaren weer terug waardoor de beats weer helemaal in de sfeer van de Wave komen te staan. Met het zachtaardig geschreeuw van de zanger lijkt het wel alsof ik naar een gedeeltelijke reïncarnatie van Bauhaus aan het luisteren ben. Fragrant Nimbus zou zomaar een potentiële single kunnen zijn voor alternatieve hitlijsten. Alleen in What Knives, What Birds schiet de band wat mij betreft net iets te veel uit de bocht met hun Noise en het experiment, waardoor dit nummer eigenlijk niet in het geheel lijkt te passen. Maar dat is dan ook het enige minpuntje dat ik kan bedenken na beluistering van Peer Amid. En zo blijkt maar weer eens wat een mooie muziek er wordt gemaakt in Scandinavië. Peer Amid is geen gemakkelijke plaat en is zeker niet gemaakt voor een groot publiek, maar ondanks dat verdient deze band het om door zoveel mogelijk muziekliefhebbers beluisterd te worden.

Plaats een reactie