Gabriel Rios heeft me nooit echt kunnen bekoren. Ik zie in het verleden wel eens stukjes van optredens van hem op diverse popfestivals. Het van begin tot eind de aandacht erbij houden, lukt me niet. Ook in mijn muziekcollectie vind je niets van Gabriel Rios terug. Tot voor kort. Het uitbrengen van de single Gold, vooruitlopend op de release van het album This Marauder’s Midnight, zorgt ervoor dat mijn interesse gewekt is. Een prachtig nummer. Contrabas, akoestische gitaar en cello zorgen voor extra dynamiek en breekbaarheid. En dus besluit ik op deze editie van Leffingeleuren wel naar zijn concert te gaan. Gabriel Rios komt in zijn eentje op en opent met een prachtige cover van Jimi Hendrix’ Voodoo Chile. Voor mij enorm verrassend, maar blijkbaar al eerder door hem op single uitgebracht. Langzaam maar zeker bouwt hij de spanning op. Eerst worden contrabas en cello toegevoegd aan het muzikale spectrum. Vervolgens neemt er ook een blazerssectie plaats op het podium. Halverwege brengt Rios het nummer Gold. Gezien de reactie van het publiek nu al een favoriet. Het ontroert hem zichtbaar. Hij geeft aan dat er niets mooiers is dan zoveel mensen een nummer dat jij hebt geschreven woord voor woord mee te zien zingen. De nadruk ligt vanavond op zijn meest recente plaat, maar er is ook ruimte voor ouder werk. Zo klinkt Broad Daylight in deze setting ineens heel anders en veel spannender. Tenminste. Dat denk ik. Hoe kan het anders dat ik vanaf het begin tot het eind enorm geboeid heb staan kijken en luisteren naar een artiest die ik tot nu toe altijd als ‘best aardig’ heb bestempeld? Een van de hoogtepunten van Leffingeleuren.
Setlist:
- Voodoo Chile
- Straight Song
- Skip The Intro
- City Song
- Angelhead
- Madsong
- Burning Son
- Broad Daylight
- Song No. 7
- Work Song
- Gold
- Swing Low
- Police Sounds
- El Carretero
